Over mij

Mijn naam is Naomy. Ik woon in Almere en ben moeder van mijn dochter Juliyah en mijn hond Luna. Mijn basis beweegt tussen Steenbok, Waterman en Leeuw: gegrond en verantwoordelijk, vrij en visionair, met een hart dat voluit wil leven.

Spiritualiteit is nooit iets geweest waar ik bewust naar op zoek ben gegaan. Het was er eigenlijk altijd al. Maar tijdens een burn-out kwam er een moment waarop ik niet langer voorbij kon gaan aan wat ik voelde. Ik moest leren luisteren naar mijn lichaam. Naar mijn energie. Naar mijn intuïtie. Naar dat stille weten dat er al die tijd al was. Die periode werd het begin van een veel diepere reis naar binnen.

Onderweg ontdekte ik dat Reiki, tarot en energetisch werk voor mij niet simpelweg tools zijn. Het zijn talen. Manieren om zichtbaar en voelbaar te maken wat zich onder de oppervlakte afspeelt, daar waar woorden soms niet meer bij kunnen.

Ook plantmedicijnen en ceremonieel werk hebben mijn eigen pad verdiept. Cacao, rapé, kambo, truffels en andere ceremoniële ervaringen hebben me niet geleerd om ergens aan te ontsnappen, maar juist om dieper aanwezig te zijn. In mijn lichaam. In de natuur. In wat zich werkelijk aandient.

Diezelfde verbinding vind ik in alles wat Moeder Natuur ons geeft: kruiden en planten, de maan en de zon, de seizoenen en hun ritme.

Voor mij gaat spiritualiteit daarom niet over steeds verder van het aardse verwijderd raken. Het gaat juist over steeds vollediger hier durven zijn.

Mijn eigen reis is niet af, en dat hoeft ook niet. Maar ergens onderweg begon ik te delen. Eerst met mensen dichtbij me. Later met mensen die ik nog niet kende, maar op een bepaalde manier wél herkende.

Zo ontstond Love Like The Moon. De naam komt voort uit woorden die voor mij nog steeds de essentie dragen:

“And if you are to love, love like the moon loves.
It does not steal the night,
it only unveils the beauty of the dark.”
— Isra Al-Tibeh

En misschien is dat ook wel de kern van hoe ik werk.

Ik ben er niet om jouw donker weg te nemen. Niet om je te fixen of je te vertellen wie je zou moeten worden. Ik creëer ruimte om te kijken naar wat er al is. Naar wat gevoeld wil worden, wat zichtbaar mag worden en wat je misschien onderweg uit het oog bent verloren.

Zodat je niet iemand anders hoeft te worden, maar steeds dichter kunt komen bij wie je al bent.